Bluesrock, bier en baarden in overvloed op DeWolffest

Dankbaar DeWolff op 10-jarig jubileumfeestje

18405397_1418881874835141_200640019_o

Hoe beter het tienjarig bestaan van je band vieren dan in TivoliVredenburg? Dat dachten de mannen van DeWolff ook. Een goedgevulde middag en avond met baarden, bier, barbiers, vinyl, vintage en voornamelijk véél muziek van onder andere Wolf People, Birth of Joy, The Dawn Brothers, The Grand East en uiteraard DeWolff.

Terwijl Little Feat door de foyer galmt, komt de menigte de roltrap op richting het eendaagse festival georganiseerd door de mannen van DeWolff. Het partijtje is verdeeld over de Ronda, de Pandora en niet te vergeten de geïmproviseerde Electrosaurus Southern Sound Studio in de Pandora foyer waar de live-sessie met leden van de verschillende bands die die dag optreden rechtstreeks op vinyl wordt gesneden.

Naast muziek luisteren is er veel te doen voor de fanaten van de van oorsprong Geleense maar inmiddels in Utrecht wonende band. In ieder leeg hoekje in TivoliVredenburg is een gezellige plek gecreëerd met Perzische tapijtjes, Chesterfield banken en platenspelers waarop bezoekers hun aanschaf kunnen testen. Voor de weinige mensen die niet in een fashionable vintage blousje rondliepen, is er de mogelijkheid om vintage kleding te shoppen en een nieuwe coupe te nemen bij beeldschone dames van Madame de Pompadour.

Veel bands die spelen liggen in hetzelfde straatje als (of soms eerder in een twee-onder-een-kap met) DeWolff, hierdoor is de bluesrock met een overdaad aan gitaarsolo’s en orgels na een tijdje wel erg aanwezig. Akula Rhythm Band weet het publiek te verrassen met hun Afrikaanse opzwepende invloeden en de Frans-Somalische frontman Théo François bespeelt de Pandora met zijn intrigerende performance.

Tegen het einde van de avond is het tijd voor de band waar het allemaal om draait. Met een overtuigende set van anderhalf uur maakt DeWolff, inclusief achtergrondzangeressen en percussionist, een trip down memory lane met oud én nieuw materiaal dat recentelijk is opgenomen. Gebroeders Van de Poel en organist Robin Piso zijn zichtbaar dankbaar voor het uitgelaten publiek op dit geslaagde jubileumfeest.

Na DeWolff is het aan de Rotterdamse Dawn Brothers de taak om het nagenietende publiek dansend de nacht in te sturen. De vierkoppige band weet met hun zompige, catchy Southern rock de Pandora op haar kop te zetten. Een terechte plek voor een band waar we ongetwijfeld nog veel van gaan horen.

Gezien: DeWolff en anderen, zaterdag 29 april 2017 @ TivoliVredenburg

18361956_1418882324835096_1474053520_o

Paaspop 2017: The Book of Gavin James is long and boring

… en Paaspop digt het

Matt Simons, die andere singer-songwriter in hetzelfde straatje als Gavin James, is nog maar net klaar met spelen in de Apollo of het is alweer tijd voor de Ierse jongeman. De set begint met een aantal zielige liedjes over mislukte liefdes en zijn gebroken hart. Met een snik in zijn stem bezingt hij zijn hartenzeer en imponeert hij de Phoenix met zijn loepzuivere kopstem.

Dat James een indrukwekkende stem heeft, staat buiten kijf, maar wat betreft songwriting valt er echt nog wel iets te winnen. Iedere song heeft vrijwel dezelfde opbouw. Het begint klein, vervolgens komt de rest van de band erin met een folky beat, dan bij de bridge tokkelt James solo op zijn gitaar en zingt hij met een breekbaar hoog stemmetje en tot slot een climax met de hele band erbij. Gooi er hier en daar nog een hoge kopstem doorheen en je hebt een Gavin James song.

Het dieptepunt van de set is toch wel echt de Louis Armstrong imitatie bij de cover van A Wonderful World. Hij zet het nummer in alsof de wereld heel mooi is maar hij er niet van kan genieten omdat zijn hart gebroken is en vervolgens imiteert hij de doorleefde en unieke stem van Armstrong, die in de verste verte niet op die van Gavin James lijkt. Gelukkig moet hij er zelf ook om lachen, want dat sloeg natuurlijk helemaal nergens op.

Het publiek in de Phoenix vindt het overigens zeer vermakelijk en zwijmelt weg bij de treurige liefdesliedjes van de 25-jarige Ier. De hits Nervous en The Magnetic Fields-cover The Book of Love worden luidkeels meegezongen. Gavin James is duidelijk een publiekslieveling die een (over)gevoelige snaar weet te raken bij het Paaspoppubliek.

Paaspop 2017: Wegdromen bij HAEVN in de Apollo

… maar wanneer breekt de zon door?

Hoe beter je druilerige brakke zondag beginnen dan bij de donkere, dromerige muziek van HAEVN? Dat dachten een hoop mensen ook die naar de Apollo zijn gekomen. De band rondom de charismatische zanger Marijn van der Meer maakte een vliegende start in 2015 toen Finding Out More onder de commercial van een automerk kwam. Het jaar daarna speelden ze vele festivals, waaronder ook hier op de Jack Daniel’s stage in Schijndel.

Vorig jaar zagen we dat bij die show wat dynamiek ontbrak en dat het niet verraste. Daar is voor deze show extra aandacht aan besteed, want ieder instrument is goed te horen in de tent (complimenten voor de geluidsman!) en vult elkaar op de juiste momenten aan.

Toch blijkt een set van drie kwartier wat lang met deze donkere muziek. Het voelt alsof het constant bewolkt is en het zou soms even fijn zijn om de zon door te zien komen. De muziek breekt nooit echt open en dat is jammer. Voor veel mensen in de Apollo is dit rustmomentje in de dag het perfecte moment om even de foto’s van de afgelopen twee dagen op Instagram te knallen, appjes te beantwoorden en af en toe even op te kijken naar de band die met de prachtige visuals toch iets heeft om naar te kijken.

Of het erg is dat mensen HAEVN gebruiken als achtergrondmuziek, is niet per se een negatief iets. De muziek schikt zich nu eenmaal perfect als een momentje voor jezelf om even ongegeneerd weg te dromen.

Paaspop 2017: De Staat heeft de draaikolk niet meer nodig

Nijmegenaren nog altijd van zeldzame klasse

“Gelukkig”, hoor je een Apollo propvol met Paaspoppers denken. “Geen Phoenix voor De Staat”. Taferelen zoals bij Kraantje Pappie of Sevn Alias, dat zagen we vorig jaar, toen er geen speld was te krijgen tussen de festivalbezoekers die zo graag de Nijmegenaren wilden zien in de Phoenix. Paaspop heeft van die fout geleerd en geeft De Staat alle ruimte op het hoofdpodium en dat wordt rijkelijk beloond.

Want laat het maar aan drummer Tim van Delft over om het publiek vakkundig op te jutten door simpelweg maar op zijn snaretrom te slaan. Het is een bruggetje naar openingsnummer Witch Doctor dat vorig jaar nog plagerig werd bewaard voor het einde. Maar we zijn een jaar verder en de hype waarop De Staat toen surfde is ingeruild voor status, het trucje gedaan en het publiek in de Apollo mag de draaikolk zelf maken, sans Torre. Dat blijkt door ruimtegebrek lastig zat, maar niemand die daar om maalt.

Een belangrijkere vraag: hoe leuk is de show nog bijna anderhalf jaar nadat O uitkwam en we nog maar weinig nieuw materiaal hebben gehoord? Hebben we ‘de camera’ niet al vaak genoeg gezien bij Help Yourself of de publieksinteractie bij de Vindictious Version van Input Source Select?

Het antwoord is simpel: als je Nederlands strakste band al een keer hebt gezien en je krijgt geen genoeg van de Nijmegenaren (en daar zijn er veel van in de Apollo), gaat dat zien. Wie wacht op nieuw materiaal hoeft ook niet te vrezen: er is het een en ander onderweg en Paaspop wordt – evenals de AFAS Live eerder in februari – getrakteerd op een nieuw nummer over een orange entertainer. Een typisch De Staat-nummer met catchy synthesizerdeuntje, groovy gitaarpartij en een hoofdrol voor drummer Van Delft die op het machinale af staat te pompen.

Dat allemaal onder toezicht van Seasick Steve die vanuit de coulissen goedkeurend staat mee te knikken. Blues Is Dead wordt tot vermaak van de Amerikaanse bluesman aan hem opgedragen en als hij ook om is, jongens, dit jaar een headlinetour door de VS en een nieuw album, afgesproken?

Paaspop 2017: Alex Vargas overtuigt de Phoenix niet

Té harde backingtrack matcht niet bij lieve liedjes

Technische problemen is een terugkerend fenomeen dit weekend. Anouk had er last van gisteren, eerder vandaag kreeg MOOON ermee te maken en nu ook aan het begin van de set van Deense hunk Alex Vargas. De backing track wil maar niet starten en dat levert gelijk een valse start op van de show.

Vargas mag dan bekend staan om zijn solo-carrière, hier op Paaspop treedt hij aan met een gitarist en mag bij het nummer Warnings de New Yorkse zangeres Kiah Victoria erbij komen die de soulvolle refreintjes brengt met een timing die iedere keer en nét af ligt. Voor de rest is het voornamelijk de show van Vargas zelf die gewapend is met een gitaar en een arsenaal aan samplers waaruit de drums, bas en melodielijnen worden getoverd.

Voornamelijk ja, want wie al snel een plek op de voorgrond eist is de muziek van de Deen zelf. Hij mag dan wel een voorliefde hebben voor soulvolle melodieën, de kneiterharde bastonen en andere klanken overladen al snel de breekbare stem van Vargas die an sich wel goed te horen is, maar totaal niet past in het plaatje. Door die lagen heen horen we hoe indrukwekkend en gevoelig zijn stembeheersing is, maar het contrast neemt iedere nuance direct weg.

Of dat een bewuste keuze is van Vargas, is maar de vraag, want ook hij lijkt niet heel tevreden zijn over het geluid. Na een nummer zegt hij ook “I really don’t know what that last bit whas, it’s new for me…”, terwijl hij geïrriteerd naar de geluidsman kijkt. Voor de dames met een ‘Team Alex Vargas’-shirt die front row staan, maakt het allemaal niet zo veel uit.  Ze zingen ieder nummer van de appetijtelijke vent woord voor woord mee en beleven de show via de schermen van hun smartphones. Bij het gevoelige nummer Wear Your Demons Out zoeken de meiden steun bij elkaar en pinken ze stiekem een traantje weg. Bijna niets is zo mooi als de liefde van een fangirl voor haar artiest. Daar pink ik dan weer een traantje bij weg.

Paaspop 2017: Vette pech bij MOOON in de Thunder Alley

… maar dat mag de pret niet drukken

Thunder Alley is vandaag met MOOON, Bartek en Lookapony the place to be voor de garagerockliefhebbers op Paaspop. Aan MOOON de taak om het wakker wordende Paaspop-publiek te vermaken.

De ritmesectie van het trio bestaat uit gebroeders Tom (basgitaar) en Gijs (drums) de Jong, neef Timo van Lierop verzorgt de vingervlugge gitaarpartijen. De set komt wat langzaam op gang door de vele technische problemen die de jongens uit Aarle-Rixtel voor hun kiezen krijgen. Het monitorgeluid blijkt erg slecht te zijn, gitarist Van Lierop is nauwelijks te horen in de zaal, de microfoon van drummer Gijs valt steeds weg en de stagehand die het probeert op te lossen krijgt vervolgens de hals van de basgitaar tegen z’n hoofd aan. Dikke pech en dat is jammer, want de songs zijn erg sterk en de (lange) instrumentale stukken hebben een indrukwekkende opbouw met interessante melodieën.

Het publiek luistert door de foutjes heen en beweegt voorzichtig op de bluesy garagerock met psychedelische invloeden. Zanger Timo van Lierop vraagt halverwege de set of iedereen al een beetje wakker is, “Jullie zijn wakkerder dan wij, denk ik. Ik heb vandaag nog moeten kotsen en dat was niet omdat ik te veel gezopen heb!” Tijd om uit te leggen waarom dan wel, krijgt hij niet: de onderonsjes tussen de nummers door worden niet door iedereen gewaardeerd, want: “Mond houden en spelen!”, roept een man uit het publiek. Dat moest er ook nog eens bijkomen na alle pech, maar de Brabanders kunnen er gelukkig wel om lachen. Pas bij het laatste nummer, ‘Mary You Wanna’ lijkt het geluid gefixt te zijn en gaat de inmiddels volle Thunder Alley los op de catchy single dat dan alweer het laatste nummer blijkt te zijn. Snel maar eens opnieuw bekijken in een club waar de techniek niet te wensen overlaat.

Paaspop 2017: Apollo moet even wachten op de hitjes van UB40…

… En zingt dan zo hard als het kan mee

Terwijl ‘One Love/People Get Ready’ van Bob Marley nog door de Apollo galmt, dankzij de pauze-dj of een iPodje op het mengpaneel, komt drummer James Brown van UB40 op. Hij begint de show door over een bombastische backingtrack te jammen, het resultaat klinkt bijna op het filmische af. Hij zet de toon en een voor een komen de acht andere bandleden op om laag op laag te stapelen. Een erg leuke, dynamische intro.

Als frontman Duncan Campbell het podium op komt begint het uurtje Greatest Hits van UB40, althans zo lijkt het bijna wel. De band die tientallen wereldhits op haar naam heeft staan, geniet van het meezingende en dansende publiek in de snikhete Apollo. Maar het is niet alleen Campbell die vanavond mag zingen, voor de nodige afwisseling is er bassist Earl Falconer die The Heptones-cover ‘Baby’ met misschien nog wel meer overtuiging zingt dan toen de single in 1989 werd uitgebracht.

Maar het zijn natuurlijk dé hits waarvoor de meeste Paaspoppers even een kijkje komen nemen in de Apollo. ‘Red Red Wine’, ‘Kingston Town’ en ‘(I Can’t Help) Falling in Love With You’ worden meer dan luidkeels meegezongen. De set van UB40 is verre van verrassend, maar vermakelijk is het zeker en ook de band zelf voelt zich als een vis in Schijndels water. Saxofonist Brian Travers geniet duidelijk van de (vrouwelijke) aandacht uit het publiek en gooit regelmatig waterflesjes en handdoeken de tent in. Seinde hij nou naar de dames op de eerste rij dat ze naar de backstage mochten komen? Wordt dat ehh… ‘Breakfast In Bed’?

Gepubliceerd op 3voor12 Tilburg

Blaudzun presenteert Jupiter II in Grote Zaal van TivoliVredenburg

Blaudzun in TivoliVredenburg

Met 24 liedjes in een set van twee uur krijgen bezoekers waar voor hun geld

In drie delen één album uitbrengen als tegengeluid tegen het vluchtige karakter van de muziekindustrie, dat is in het kort het idee achter de Jupiter-trilogie van Blaudzun. Vorig jaar september presenteerde de band het eerste deel in EKKO, voor het tweede deel pakken de heren en dame het iets groter en uitgebreider aan (lees: een show van twee uur) in de Grote Zaal van TivoliVredenburg.

Lees verder “Blaudzun presenteert Jupiter II in Grote Zaal van TivoliVredenburg”

Recensie: Indian Askin’ (Serious Request 2016)

De grote zaal van Mezz loopt langzaam vol met wat jonger publiek. Indian Askin vermaakt het publiek met hun eigenwijze punkrock met steady ritmesectie. Waar de show tijdens Breda Barst niet helemaal over leek te komen op het publiek, slaat de muziek nu zeker wel aan op het diverse publiek. Zanger Chino Ayala steelt de show met zijn extravagante en dominante performance: “dit is de laatste show van het jaar!” In het publiek wordt gedanst en de toeschouwers genieten zichtbaar in het 3FM Clubhuis tijdens de vierde dag van Serious Request in Breda. Tegen het einde van de set verzamelen de jongere meisjes zich voor het podium, wachtend op de afsluiter van de avond, Lucas Hamming. (GS)

Recensie: The Cool Quest (Serious Request 2016)

The Cool Quest opent de avond in de grote zaal van Mezz. De band maakt dansbare funk met hiphop- en fusion-invloeden. Het optreden blijft redelijk vlak tot de laatste paar nummers waarin de leden gaan improviseren en battelen. Frontman Vincent Bergsma laat zijn vliegensvlugge rapkunsten zien en horen en zweept het publiek op. De band is het sterkst als de muzikanten de vrijheid krijgen om hun creativiteit te uiten in de songs. Een fijn begin van een muzikale avond! (GS)